De dag van mijn 40e verjaardag werd ik wakker met het gevoel dat mijn leven voorbij was. Dat sommige dingen nu echt nooit meer zouden gaan gebeuren. Ik voelde me verdrietig en, vreemd genoeg, volwassen. Vroeger droomde ik ervan om naar de Kleinkunstacademie te gaan. Ik zag in mezelf wel de nieuwe Brigitte Kaandorp. Het werd geen Kleinkunstacademie maar de universiteit en daarna nog een HBO-opleiding om een echt vak te leren. Jaren werkte ik met veel plezier, maar altijd was er in mijn hart een beetje spijt en in mijn hoofd dat kleine stemmetje: “je hebt het niet gedaan”.
Zes jaar later hoorde ik een verhaal van een coach. Zij had altijd een drang naar snelheid en hoogte. Op de kermis koos ze als kind al de meest wilde attracties. Ze haalde haar rijbewijs meteen toen ze 18 was en reed in de snelste auto’s. Daarna ging ze motorrijden, maar het was niet genoeg. Haar volgende doel werd: vliegen. Ze nam vliegles en haalde haar brevet. Maar het was nog steeds niet genoeg. Ze mocht zelfs een keer in de cockpit van een grote Boeing 747 meevliegen, maar toen nóg, was niet genoeg. Haar honger naar nóg hoger, nóg sneller was onverzadigbaar. Na elk bereikt doel voelde ze kort plezier en voldoening, maar daarna weer onrust en ontevredenheid. Ze besloot om een doel te kiezen dat haar voor altijd bezig zou houden en dat haar altijd de juiste richting zou helpen kiezen. Een doel dat ze nooit zou kunnen halen, maar waardoor ze onderweg van alles zou beleven en leren. Ze keek zichzelf aan in de spiegel en zei: “Ik ga naar de zon!”.
En zo werd het Zonnedoel geboren. Het enige doel waarvan je op voorhand weet dat je het niet gaat halen, maar dat richting geeft aan je handelen en inspiratie biedt. Als je ook nog behoefte hebt aan urgentie, voeg je een kort tijdspad toe aan je zonnedoel.
Zoals ik deed. Mijn Zonnedoel was: Over een jaar sta ik in het DeLaMar Theater met een solovoorstelling. Het kwam uit het diepst van mijn ziel omhoog borrelen en toen ik het uitsprak wist ik direct dat er dan nog héél veel moest gebeuren. Allereerst moest ik naar het DeLaMar gaan, want daar was ik nog nooit geweest. Ik checkte de agenda, koos een voorstelling en zat korte tijd later in de zaal. Ik liet mijn blik over het podium gaan, stelde me voor hoe ik op zou komen en hoe de zaal er vanaf het podium uit zou zien. En er moest natuurlijk een voorstelling komen! Ik gaf me op voor een jaarcursus theatermaken die resulteerde in een korte solo cabaretvoorstelling. Ik nam gitaarles, sprak met een geluidstechnicus, had alvast voorpret met een lichttechnicus over hoe we met vloeistofdia’s konden werken in het decor. Ik was áán! En na dat jaar, nam ik met een tevreden en voldaan gevoel afscheid van mijn theaterdroom. Ik was niet de nieuwe Brigitte Kaandorp, maar mijn spijt was verdwenen, het stemmetje verstomd en ik keek terug op een topjaar.
Welke droom ben jij nooit vergeten?
Geef een reactie